အဖိုးႀကီး
အသက္ေလးေထာက္ခါမွ
အရက္ခြက္ကေလး တေျမွာက္ေျမွာက္
ခ်က္ေအာက္စကားေတြ တေျပာေျပာနဲ ့
တေသာေသာေန
အေမာေျဖတတ္တဲ့ အဖိုးၾကီး။
ေသရိပ္နီးကာ
စိပ္ပုတီးနာနာကိုင္
မဟာျမိဳင္ ေတာရ မွီးေပမဲ့
ေဒါသကလဲ ၾကီးတတ္ေသးရဲ့
ေလာဘမီးကလဲ အရွိန္ဟပ္
အိမ္မကပ္ႏိုင္တဲ့ အဖိုးၾကီး။
ရြာလယ္မွာ စြာက်ယ္စြာက်ယ္နဲ ့
ငါဟယ္ မင္းဟယ္
ျငင္းမယ္လို ့ မၾကံနဲ ့
ငါသာလွ်င္ အမွန္လို ့၊ ငါမာန္ေတြတက္
ငါအရိုးမ်က္ လက္တို အခက္ပိုေနတဲ့ အဖိုးၾကီး။
ဒီလို အဖိုးႀကီးမ်ိဳးေတာ့
ေဆာရီးေဆာရီး မျဖစ္ခ်င္ေပါင္၊
ေၾကြခါနီးတဲ့ အသီးလို
ေသခါနီးေတာ့လဲ အဖိုးႀကီး ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။
ဒါေပမဲ့ယ့္ ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္
ပုဆိုးစုတ္ကေလးနဲ ့
ကို္ယ့္အလုပ္ ကိုယ္ဆင္း
ကိုယ့္ယာခင္း ကိုယ္စိုက္
လွ်ာအလို ဘာကိုမွ မၾကိဳက္
ေပ်ာ္ပိုက္ရာ ေတာ္ထိုက္ရာေနၿပီး
စာေပလဲ မျပတ္ ကဗ်ာေတြလဲဖတ္
ရပ္သူရြာသားေတြနဲ ့
ထပ္တူမျခားေနတတ္တဲ့
ဇရပ္ငံုးတို တာတမံရိုးက
မျပတ္ၿပံဳးခ်ိဳေနတဲ့
သာမန္အဖိုးၾကီးပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။
တင္မိုး
Source : MoeMaKa - Radio & Multimedia - community and entertainment station
1 comment:
i like that poem.
But I dun think i can live like the way he wanted.
prolly first type is best suit for me :D
Post a Comment