Thiha Kyaw Zaw: May 2007

မေန ့က ကၽြန္ေတာ္သည္ ဟစ္တိုင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ အလြန္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းသည့္ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္း၊ အတၳဳပၸတၱိတိုေလး တစ္ခုကို ဖတ္ရွု ့ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါ အတၳဳပၸတၱိ တုိေလးသည္ ဒီပဲယင္း လူသတ္သမားဟု နာမည္ၾကီးေသာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ စိုး၀င္း၏ လူမသိေသာ ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းကို ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မ်ားကို ျဖတ္သန္းေနရေသာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ စိုး၀င္း၏ ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းမွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းလွသျဖင့္ အမ်ားဖတ္ရွဳ ့ႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဘေလာ့ခ္တြင္ ျပန္လည္ ေဖၚျပေပးလိုက္ပါသည္။ ဒီ အတၳဳပၸတၱိတိုေလးကို ေရးသူမွာ မင္းလြင္ (ရွမ္းျပည္) ဟု သိရပါသည္။

အပယ္ခံေတာင္တန္းသားတေယာက္အေၾကာင္း - မင္းလြင္ (ရွမ္းျပည္)

အခုတေလာ ေဘာလံုးပြဲဆက္မ်ားေၾကာင့္ က်ေနာ္အိပ္ေရးပ်က္ေနသည္။ နံနက္အာရုဏ္ဦး အေမ၏ ဘုရားဆြမ္းကပ္၊ အမွ်ေ၀သံေတြ ၾကားရသည့္တုိင္ က်ေနာ္အိပ္ယာမွမထခ်င္ေပ။

အေမကေတာ့ က်ေနာ္ ေဘာလံုးပြဲကိုက္ေနလို႕ အိပ္ေရးပ်က္ေနတာကို သိေသာေၾကာင့္ အိပ္ရာေစာေစာ မႏိုးပါ။ နံနက္ပိုင္း ဘီဘီစီ အသံလာမွသာ က်ေနာ္ အိပ္ရာမွ လူးလဲထၿပီး အေမခ်က္ထားသည့္ ႏြားႏို႕ခဲေၾကာ္ႏွင့္ ထမင္းကို စားရသည္မွာ ၿမိန္လွသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းက ေရာက္လာလို႕ အျပင္ထြက္စရာ အေၾကာင္း ဖန္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ခရစ္ယာန္ မိဘမဲ့ေဂဟာ သြားၿပီး အလွဴလုပ္မည္။ အဲ့လိုပြဲမ်ဳိးဆို က်ေနာ္ လုပ္အားေပးလွဴရမွာ ၀ါသနာပါသည္။

က်ေနာ့္အဖို႕သတင္းေကာင္းတဲ့...

ညပိုင္းမွာအလွဴရွင္သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္သတင္းေပးပို႕လာပါသည္။ စကၤာပူေဆးရံုမွ ပူပူေႏြးေႏြး ဆင္းလာတဲ့ က်ေနာ့္ ပါတနာ တေယာက္ အေျခအေနမေကာင္း၍ ေဆးရံုျပန္တင္ရၿပီတဲ့၊ သူ႕အေၾကာင္းကို စံုစမ္းထားတဲ့ က်ေနာ့္ကို ေဆာင္းပါးရွည္ ေရးပါတဲ့၊ သူလည္း မိဘမဲ့ကေလးတဦး ျဖစ္ခဲ့တာကို မီးေမာင္းထုိးျပေပးပါတဲ့၊ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ တစ္ဦး၏ ေနာက္ဆံုးဘ၀နိဂံုးကို ျပည့္စံု သြားေအာင္ ေဖာ္က်ဴးေပးပါတဲ့၊ စတဲ့- - -စတဲ့ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြနဲ႕ သတင္းေကာင္း ေပးလာပါတယ္။

ပါတနာအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

ပါတနာ့ကို က်ေနာ္ စသိခဲ့ရသည္မွာ မဂၢဇင္းမ်ားမွျဖစ္သည္။ စစ္ကိုင္းရွိ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး တကၠသိုလ္မွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လစဥ္ထုတ္သူတို႕ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမ်ားကို ေပးပို႕ေသာေၾကာင့္ စတင္ျမင္ဖူးခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ပါတနာဟာ အေနာက္ ေျမာက္တုိင္း - တုိင္းမွဴး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနေသာေၾကာင့္ စစ္ကုိင္းဖြံ႕ၿဖိဳးေရး တကၠသိုလ္ကို မၾကာခဏ လာေရာက္ စစ္ေဆး တတ္သည္။ (၉) မမ-ပစၥတုိကို ေက်ာင္းလာတုိင္း ခ်ိတ္ဆြဲတတ္တာေၾကာင့္ လုပ္ၾကံမွာကို ေၾကာက္တတ္သူဟု ယူဆမိသည္။

(၂၀၀၂) ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ တုိင္းမွဴးေတြ ရာထူးတက္ေတာ့ သူလည္း ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး ရာထူး ရသြားသည္။ ဗိုလ္ေရႊမန္း ကေတာ့ စပါး အစုိက္ေကာင္းတာေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊက ေျခေတာ္ရင္းသုိ႕ ေခၚထားသည္။ (၂၀၀၂) ႏွစ္ဦးပုိင္းမွာ အမည္မသိ တုိက္ေလယာဥ္ႏွစ္စီး ျမန္မာ့ေလပိုက္နက္ထဲ ျဖတ္သန္းသြားတာေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊ၏ အဆူအဆဲကို ေကာင္းေကာင္း ခံလုိက္ရ သည္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဓါတ္ မက်သြားပါ။ ထုိႏွစ္မတ္လ (၂၁-၂၃) ရက္မ်ားတြင္ ဧရာ၀တီတုိင္း အတြင္း ခရီးလွည့္လည္ကာ အန္အယ္လ္ဒီႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အာဏာလႊဲမွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ေညာင္တုန္း ႏွင့္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ မိန္႕ခြန္း ေခၽြခဲ့သည္။ ဆုလဒ္အျဖစ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လွစ္ဟာေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦး၏ အတြင္းေရးမွဴး (၂) ေနရာကို ရခဲ့သည္။ ဒီလိုနဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး (၁)၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဆင့္ဆင့္ ရာထူးတုိးခဲ့သလို `ဒီပဲယင္း စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္´ ဘြဲ႕ကိုပါ ခ်ီးႁမွင့္ခံခဲ့ ရသည္။

ေတာ္လွန္ေရးေသြး ရဲရဲေတာက္ေသာ မိဘႏွစ္ပါး

ယေန႕တုိင္ မိမိ၏ မိဘ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာကို မသိရွာေသးေသာ ေတာင္တန္းသား - ပါတနာ ဘ၀ကား သနားစရာပင္။ တကယ္ေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးမွာ အင္းေလးေဒသ၊ နမ့္ပန္ (ေရလယ္) ရြာဇာတိျဖစ္သည္။ နမ့္ပန္ ဆိုသည္မွာ အင္းေလးေဒသတြင္ လက္သမားအတတ္ ကြၽမ္းက်င္ေသာရြာ ျဖစ္သည္။ အဖအမည္မွာ ကိုခ်မ္းသာ ႏွင့္ မိခင္အမည္မွာ မျမသီ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဦး စလံုးအင္း တုိင္းရင္းသားမ်ား ျဖစ္သည္။

မိခင္သည္ (၁၉၄၄) ခုႏွစ္၊ အာရွလူငယ္အစည္းအရံုး ကရင္နီျပည္တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာအခါ ထင္ရွားတက္ၾကြေသာ ေက်ာင္းသူေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သည္။ အင္းအမ်ဳိးသမီး ျဖစ္ေသာ္လည္း ကရင္နီျပည္နယ္ လြိဳင္ေကာ္တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ ကလြိဳင္ေကာ္ႏွင့္အင္းေလးမွာ ဘီလူးေခ်ာင္း အတြင္း ေရေၾကာင္းသြားလာမႈ ရွိေသာေၾကာင့္ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕၏ သံုးပံုတစ္ပံုကို အင္းသားမ်ားက လႊမ္းမိုးထားသည္။ ထို႕ျပင္ ကရင္နီျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိုလည္း ရွမ္း(ေတာင္) ရွိ (၀န္ရွင္ေတာ္မင္းႀကီး) က ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ထား ေသာေၾကာင့္ ရွမ္း(ေတာင္) ႏွင့္ ကရင္နီျပည္မွာ ဆက္စပ္မႈ ရွိသည္။

ရွမ္းျပည္နယ္၏ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရွားမႈအစဟု ေခၚတြင္ထုိက္သည့္ ဦးတင္ဧ (တင္ဧ-ရွမ္းျပည္) ဦးေဆာင္သည့္ ေညာင္ေရႊၿမိဳ႕မွ `အလင္းေရာင္´ စာၾကည့္တုိက္သည္ ရွမ္းျပည္ ႏိုင္ငံေရး၏ သေႏၶဟု ေခၚဆိုေလာက္ေပသည္။ အဂၤလိပ္ အစုိးရ၏ ဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ ေဒသခံ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ အာဏာစက္ ဓါးသြား ေအာက္တြင္ မည္သူမွ် ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကို လုပ္ဖို႕ ေနေနသာသာ ပါစပ္ပင္ မဟရဲေလာက္ေသာ အေျခအေနတြင္ စာၾကည့္တုိက္ကေလး အေၾကာင္းျပကာ ႏိုင္ငံေရးကို ႀကိတ္ လုပ္ခဲ့သည္။ ကိုခ်မ္းသာလည္း ယင္းလုပ္ငန္းတြင္ တစိတ္တေဒသ အျဖစ္ ပါ၀င္လာသည္။ ရန္ကုန္ရွိ တို႕ဗမာ အစည္းအရံုးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ရွားမႈအဖြဲ႕မ်ားမွ ေပးပို႕ေသာ စာအုပ္၊ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္မ်ားကို `အလင္းေရာင္´က လူငယ္ထုအတြင္း ျဖန္႕ေ၀ လံႈ႕ေဆာ္ခဲ့သည္။ တခါတရံ ေစာ္ဘြား ပုလိပ္တပ္က လာေရာက္ စစ္ေဆးသည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ ကိုတင္ဧအဖြဲ႕မွ ကိုထြန္းဦးသည္ စက္ဘီး ကိုယ္စီျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးစာေစာင္မ်ားကို ထုပ္ပုိးတင္ေဆာင္ကာ ေညာင္ေရႊျမိဳ႕ကို ႏွစ္ပတ္ခန္႕ပတ္ရင္း ေရွာင္ေနခဲ့ရဖူးသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ အာရွလူငယ္ အစည္းအရံုး ဖြဲ႕ေသာအခါ ကုိခ်မ္းသာသည္ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ေစာ္ဘြားမ်ားကို ဆန္႕က်င္သမႈျပဳခဲ့ေသးသည္။ ထုိအက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္လည္း ေနာင္အခါ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ ျငိဳျငင္မႈကို ခံရကာ ေတာခုိခဲ့ရသည္။

ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္တုိ႕ ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ရဲေဘာ္-ဗိုလ္ဘရီသည္ ကိုတင္ဧတို႕ႏွင့္ အတူလက္တြဲကာ အင္းေလးတခြင္လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ မဟာမိတ္မ်ား ေပးပုိ႕လုိက္ေသာ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားကို ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း ေဖာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ေတာင္ေလးလံုး-ေခါင္တိုင္ (ေရပူစမ္း) လမ္းအတိုင္းေပးပို႕လိုက္သည့္ သတင္းရ ေသာအခါ ကိုခ်မ္းသာတစ္ေယာက္တည္း ေလွျဖင့္ သြားေရာက္ သယ္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ကိုယ္တုိင္ကလည္း လက္သမားအတတ္ ပညာကို ေကာင္းမြန္စြာ တတ္ေျမာက္ ေသာေၾကာင့္ ေသနတ္လက္ကိုင္ရုိးမ်ားကုိ တပ္ဆင္ျပဳလုပ္ ေပးခဲ့သည္။ နမ့္ပန္ရြာမွ တဆင့္ လြိဳင္ေကာ္ေဒသရွိ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္မ်ားထံ လက္နက္မ်ားကို ေပးပို႕ရာတြင္လည္း အဓိက ပါ၀င္ကူညီ ခဲ့သည္။ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး အၿပီး လြိဳင္ေကာ္တြင္ ကရင္နီ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းႏြယ္ ႏွင့္ လက္တြဲခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္ေရး ခရီးအတြက္ ဆက္လက္ တိုက္ပဲြ၀င္ ခဲ့သည္။ (၁၉၄၆) ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂၃ မွ ၂၈) ထိက်င္းပေသာ ပထမပင္လံုညီလာခံတြင္ ကရင္နီျပည္လူငယ္အဖြဲ႕မ်ား အျဖစ္ ကုိက်ီးညိဳ၊ မေအးႏံြ၊ မျမသီတုိ႕ႏွင့္အတူ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ပင္လံုညီလာခံမွအျပန္ မိမိဘ၀ကို တုိင္းျပည္အတြက္ေပးလွဴမည္ဟု စိတ္ဆံုးျဖတ္ ခဲ့သည္။ မိမိႏွင့္ လူမ်ဳိးခ်င္းလည္းတူ၊ လက္တြဲေဖာ္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လည္း ျဖစ္ေသာ မျမသီႏွင့္ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစတြင္ လက္ထပ္လိုက္သည္။

လြတ္လပ္ေရး ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း ရွမ္းျပည္ႏွင့္ကရင္နီျပည္တို႕တြင္ ပေဒသရာဇ္စနစ္သည္ ဆက္လက္ က်န္ရွိေနေသးေသာေၾကာင့္ ေစာဖ်ာမ်ားႏွင့္တုိက္ပြဲဆင္ေနရေသးသည္။ မိမိ၏ လက္တြဲေဖာ္ လက္တြဲဖက္ ရွမ္းျပည္မွ ရပလရဲေဘာ္မ်ားေစာ္ဘြားပုလိပ္ တပ္ႏွင့္ အစုိးရတပ္မ်ား၏ ၫွပ္ပိတ္ ေခ်မႈန္းခံရေသာအခ်ိန္ (၁၉၄၉) တြင္ ရွမ္းျပည္မွျပည္သူ႕ရဲေဘာ္မ်ား ေတာခိုေသာအခါ လြဳိင္ေကာ္ရွိ ကိုခ်မ္းသာတို႕လင္မယား ႏွစ္ဦးလည္း မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္ ေတာခိုကုန္ၾကသည္။ ေတာတြင္း၌ ဆင္းရဲသည့္ဒဏ္ကုိ ခံေနရေသာ အခ်ိန္မွာပင္ သားဦးျဖစ္သူ ေမာင္စုိး၀င္း ( ဒီဇင္ဘာလဖြား၊ အဂၤါသား) ကို ခင္မင္ေသာ သူလက္ထဲသို႕ ေပးလိုက္ရသည္။ ဒုတိယသားငယ္ကိုလည္း (၁၉၅၁) တြင္ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး အျခား သူထံေပး လိုက္ရျပန္သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူကိုခ်မ္းသာသည္ (၁၉၅၂) တြင္ အစုိးရတပ္မ်ားႏွင့္ ျဖစ္ပြားေသာ တုိက္ပြဲတြင္ က်ဆံုးခဲ့ေလသည္။

မျမသီသည္ကိုခ်မ္းသာမရွိသည့္ေနာက္ပိုင္း ေတာ္လွန္ေရးတြင္ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၿပီး ပေဒသရာဇ္ ေစာ္ဘြားမ်ား အာဏာစြန္႕ေသာ (၁၉၅၉) ခုႏွစ္ကုန္တြင္ ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၊ ေရေအးကြင္းရပ္၊ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္း အေရွ႕၊ အစိုးရဆန္ဂိုေဒါင္ အနီးရွိ ေနအိမ္တြင္ ေဆြမ်ဳိးမ်ား ႏွင့္အတူ ေနထိုင္သြား ခဲ့သည္။ မကြယ္လြန္မီွ အခ်ိန္ထိ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ရပလ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ၾက ေသာ ဦးထြန္းျမင့္ - ေတာင္ႀကီး၊ ဦးခြန္ထီး - ပင္လံု (သရုပ္ေဆာင္ စိုင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္၏ အဖိုး)၊ ဦးေရႊအံုးတုိ႕ (၁၉၈၉) တြင္ ဖြဲ႕စည္း တည္ ေထာင္ေသာ ရွမ္းျပည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (ရ-တ-ဒ-ဖ) ဌာနခ်ဳပ္တည္ရွိရာ (ေရထြက္ဦးလမ္း၊ ကန္ေရွ႕ရပ္ရွိ ဆီဆိုင္ ေစာ္ဘြားစ၀္ခြန္ၾကည္ သမီး၊ စ၀္ျမ၀င္းပိုင္အိမ္) သို႕ မၾကာခဏ သြားေရာက္ကာ အားေပး ကူညီခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၄၀) ေက်ာ္အခ်ိန္က ပထမ ပင္လံုညီလာခံတြင္ ေဟာေျပာခဲ့ေသာ ဦးထြန္းျမင့္ ေတာင္ႀကီး ႏွင့္ ဦးခြန္ထီး-ပင္လံုတို႕၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ား ကို မေမ့ႏိုင္ဘဲ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပ ေနတတ္သည္။ ကြယ္လြန္ခါနီး အခ်ိန္အထိ စစ္ဘက္တြင္ ရာထူးႀကီးႀကီး ရေနေသာ သားႀကီးႏွင့္ သားငယ္ကို ဆက္သြယ္ အေၾကာင္းၾကားျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ (၁၉၉၀) ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္း သိရွိရသည္။

(ရပလ-ရွမ္းျပည္ျပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕၊ ၁၉၄၆ - ပထမ ပင္လံုညီလာခံ အၿပီး ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ ရွမ္းျပည္၏ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕၊ ဒုတိယ ပင္လံုညီလာခံတြင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ျဖစ္ေပၚလာေရး အတြက္ ေတာင္တန္း-ျပည္မ ပူးေပါင္းေရးကုိ အဓိကအခန္းမွ ပါ၀င္ကူညီခဲ့ သည္။ စာေရးသူ)

အလာေကာင္းေသာ္လည္းအခါေႏွာင္းၿပီ

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဘ၀ေရာက္မွ မိမိဘ၀အမွန္ကို တစြန္းတစ သိရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ ပါတနာတစ္ေယာက္ လြမ္းဆြတ္ သတိရမႈတုိ႕ ျဖင့္ ဇာတိေျမ ကရင္နီေဒသ (ယခုအေခၚကယားျပည္နယ္) သို႕ (၂၀၀၄) ခုႏွစ္တြင္ ေရာက္ရွိ လာခဲ့သည္။ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕တုိး တက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကို အနည္းငယ္ လုပ္ျပသြားသည္။ လြိဳင္ေကာ္ေတာင္ဘက္ (၁-မိုင္ခြဲ) အကြာတြင္ရွိေသာ ျမကလပ္ေတာင္ေပၚတြင္ ဘုရားထီးေတာ္ တင္လွဴသြားၿပီး ဘုရားကို (၂၄) နာရီ အခ်ိန္ျပည့္ မီးထြန္းၫွိပူေဇာ္ရန္ အမိန္႕ေပးခဲ့သည္။ (ျမကလပ္ေတာင္သည္ စစ္ေရး အျမင္အရ ကရင္နီ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ (ေကအန္ပီပီ) အတြက္ လြန္စြာ အေရးပါသည္။ မၾကာခဏ ဆိုသလို ျမကလပ္မွေန၍ လက္နက္ႀကီးျဖင့္ လြိဳင္ေကာ္ (ဒကစ) ဌာနခ်ဳပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးရံုးႏွင့္ ခလရ (၅၄) မ်ားကိုပစ္ခတ္ေလ့ရွိသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ဆိုသလို ဘုရားျပဳျပင္တာကို အေၾကာင္းျပရင္း လွ်ပ္စစ္မီး ထိန္ထိန္ ထြန္းၫွိကာ ေကအန္ပီပီ၏ စစ္ေရးကို ဟန္႕တားခဲ့သည္-စာေရးသူ)

မိဘ၏ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား သက္ရွိထင္ရွား က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရွိေသာအခါ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ လိုက္လံ ကန္ေတာ့သည္။ ရန္ကုန္တြင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနထုိင္ႏိုင္ရန္ တိုက္ခန္းမ်ားျဖင့္ ကန္ေတာ့ေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားက လံုး၀လက္မခံေခ်။ မိမိ၏ ေသြးေသာက္ရဲေဘာ္၏ ရင္ေသြးကိုျမင္ရ၍ ၀မ္းသာ ၾကေသာ္လည္း ပကတိ ျဖစ္ပ်က္ ေနေသာ အေျခအေန တို႕ေၾကာင့္ ေအာ့ႏွလံုးနာမိ ၾကသည္။ ထိုရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားထံ က်ေနာ္သည္ ခ်ဥ္းကပ္ေသာအခါ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားက- -´ဒီလူရဲ့ ကေလးဘ၀ကို ေတြးၾကည့္ရင္ အင္မတန္ သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္၊ ဘဘတို႕ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ တုန္းကဆိုရင္ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္က်ေနသလို ဘဘတို႕လဲ ရင္ထဲကို ဆုိ႕တက္လာတယ္၊ ဒါေပမဲ့သူ႕လက္ရွိ စရိုက္က မိဘအရင္း စရုိက္နဲ႕ လံုး၀ျခားနားသြားၿပီမို႕ ဘဘရဲ႕ ၀မ္းနည္းစိတ္ဟာ လြင့္ျပယ္သြားပါတယ္- - ´ ဟုက်ေနာ္႕ကို ေျပာျပဖူးသည္။

အပယ္ခံဆိုသည္မွာ- - -

(၂၀၀၃) ခုႏွစ္၊ ေမ (၃၀) ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈအၿပီးတြင္ ပါတနာသည္ အဓိကအမိန္႕ေပးႀကိဳးကိုင္သူဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာေသာ အခါ က်ေနာ္တို႕ေတာင္တန္းသားမ်ား အားလံုး ေဒါသထြက္ကုန္ၾကသည္။ `တို႕ တိုင္းရင္းသားျဖစ္လို႕ ကေတာ့ ဒီေကာင့္ကို အမႈန္႕ေခ် ၿပီး စာရင္းကေန ပယ္ပစ္မယ္´ဟု က်ဳံး၀ါးၾက သူမ်ားလည္းရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ ပါတနာဟာ ဗမာမဟုတ္ပါ၊ ေတာင္တန္းသား၊ အင္းသားလူမ်ဳိး စစ္စစ္ ျဖစ္ပါသည္။ အင္းတုိင္းရင္းသား သာမက ေတာင္တန္းသား အျဖစ္ ကပါ ပစ္ပယ္ဖို႕ရန္ ပါတနာ့ကို သူ႕ အကုသိုလ္၊ ဒုစရုိက္က ဖန္တီးခဲ့ေလၿပီ။

က်ေနာ္တို႕ ေတာင္တန္းေဒသတြင္ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခု ရွိသည္။ ရြာတစ္ရြာတြင္ ဆိုးသြမ္း၊ မိုက္မဲ၊ မူးယစ္ရမ္းကားသူကို ဆံုးမ၍ မရသည့္အခါ `ရြာမွပယ္မည္´ ဟုသတိေပး တားျမစ္လွ်င္ ထုိသူသည္ လူေကာင္းျဖစ္ရန္ ႀကိဳးစားလာပါသည္။ ရြာမွပယ္သည္ ဆုိသည္ မွာ ေျပာဆိုဆံုးမ၍မရသည့္ လူမုိက္သည္ ေသဆံုးခဲ့ေသာ္ သံဃာေတာ္မ်ားမွ တရားမနာျခင္း၊ လူထုက လိုက္လံ ပို႕ေဆာင္ျခင္း မျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။ လူ႕ အသုိင္းအ၀ိုင္းမွ ဖယ္ရွားလိုက္ျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ရာဇ၀င္တြင္သည့္ လုပ္ၾကံမႈမ်ဳိးႏွစ္ႀကိမ္ရွိသြားေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႕ လုပ္ၾကံခံမႈသည္ ပထမ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီပဲယင္း လုပ္ၾကံခံရမႈသည္ ဒုတိယ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္သည္ (၂၀၀၆) ခုႏွစ္၊ ဇြန္လဆန္းပိုင္းက မံုရြာတကၠသိုလ္ရွိ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ(ဆရာမ)ထံ အလည္ေရာက္ရွိေသာအခါ ငါးရက္ ေနခဲ့ပါသည္။ ယေန႕တုိင္မံုရြာရွိ မိဘအခ်ဳိ႕သည္ မိမိတို႕၏ သားမ်ားသည္ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဒီပဲယင္းခရီးစဥ္သို႕ အတူ လိုက္ပါသြားခဲ့ရာ ယေန႕ခ်ိန္ထိ အိမ္ျပန္ မေရာက္လာေသးတာကို ျပန္လာႏိုးႏိုးျဖင့္ လည္တဆန္႕ဆန္႕ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ သားစိတ္ျဖင့္ စိတ္ေ၀ဒနာသည္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းက လိုက္လံမိတ္ဆက္ေပးလို႕ အတြင္းက်က်သိခြင့္ ရခဲ့သည္။ ေတာင္တန္းေဒသလုိမ်ဳိးကို မဆိုထားဘိ ဥေပဒ စိုးမိုးပါတယ္ ဆိုတဲ့ အျဖဴေရာင္ နယ္ေျမမွာပင္ အာဏာပိုင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ အလိုအက် ပါတနာ လက္လြန္ခဲ့ေလၿပီ။ ဒီလုပ္ၾကံပြဲ၏ အဓိက တရားခံမွာ မိမိတို႕ေတာင္တန္းသား စစ္စစ္ ျဖစ္ေနသည္ကို က်ေနာ္မီးေမာင္းထုိးျပလုိက္ပါက ကရင္နီ ျပည္နယ္သား အျဖစ္က သာကမ ေတာင္တန္းသားအျဖစ္ကပါ စြန္႕ပယ္ၾကေပလိမ့္မည္မွာ မလႊဲဧကန္ပင္တည္း။

၀ဋ္ေၾကြးရွိသမွ်ေက်ပါေစေတာ့

က်ေနာ္ ေမးျမန္းဖူးသည့္ ဦးခ်မ္းသာ၏ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ေဟာင္းတစ္ဦးက `သားတုိ႕က ၿပိဳကြဲေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႕ႀကိဳးစားေနေပမယ့္ ဒီေကာင္ေတြ အဖြဲ႕ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုကို ပ်က္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္ကြ´ ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။

မရွိေတာ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကေသာ `ရွမ္းျပည္အတုိင္ပင္ခံ ေကာင္စီ´သည္ ၂၀၀၅-ေဖေဖာ္၀ါရီ (၇) တြင္ ဖ်က္ဆီး ခံလိုက္ရၿပီး က်ေနာ္႕ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ား ျဖစ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အားလံုးကို ထုိႏွစ္ႏို၀င္ဘာ (၅) ရက္တြင္ အင္းစိန္ေထာင္ အထူးတရားရံုးမွ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ စီရင္ခဲ့သည္။ ရွမ္းမ်ဳိးဆက္သစ္အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ျမင့္သန္းဆိုလွ်င္ သံတြဲေထာင္တြင္ က်ဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ ရဲေဘာ္ထြန္းၫိဳ (ဘူးသီးေတာင္ေထာင္) ဆုိလွ်င္ သြားမ်ားမရွိေတာ့ပါ။ ဆန္ျပဳတ္ကုိသာ မ်ဳိခ် ေနရပါသည္။ ျမင္းျခံေထာင္မွ ရဲေဘာ္စုိင္းမ်ုဳိး၀င္းထြန္းကေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးတုိင္း ေသြးပါရာမွ ယခုေနာက္ဆံုး စိတ္ေဖာက္ျပန္စ ျပဳေန ပါၿပီ။ ပူတာအိုေထာင္မွ ခြန္ထြန္းဦးသည္ အင္မတန္ ပိန္ခ်ဳံးသြားပါသည္။ လက္ရွိ ရုပ္ပံုကိုသာ ျမင္ရသူတုိင္း မွတ္မိမည္ မထင္ပါ။ ခႏၲီးေထာင္မွ ရဲေဘာ္ေဆထင္သည္ မ်က္စိေရာဂါရေနၿပီး ၾကာလွ်င္မ်က္စိကြယ္သြားႏိုင္ (သို႕) မႈန္သြားႏိုင္ပါသည္။ ယခုလည္း က်ေနာ္တုိ႕ႏွင့္ မဆံုဆည္းခဲ့ရေသာ ပါတနာသည္လည္း စကၤာပူေဆးရံုတြင္ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ကို ေစာင့္ေနရရွာသည္။ ရွမ္းျပည္ မ်ဳိးဆက္သစ္ဆိုသည္မွာ (ရပလ) ၏ မ်ဳိးဆက္ဟု ေျပာလွ်င္ ေျပာလို႕ ရပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္လည္း ေဒၚျမသီ၏ ေဆြမ်ဳိးမ်ားသည္ အက်ဥ္းက်ခံ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ား အတြက္ အသနားခံစာ တင္သြင္းေရးကို ကူညီေပးၾကပါသည္။ ေနျပည္ေတာ္ရွိ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္သူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ပါတနာထံ အေၾကာင္းၾကားခဲ့ပါသည္။ ဒီကိစၥကို ဗိုလ္သန္းေရႊ ႏွင့္ ဗိုလ္ေရႊမန္းတို႕ လက္ထဲမွာရွိတာေၾကာင့္ မိမိအေနျဖင့္ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေငြေၾကးလိုအပ္ပါက တိတ္တဆိတ္ ကူညီမည္ဟု ေဆြမ်ဳိးမ်ားကို ျပန္ၾကားခဲ့သည္။ ရဲေဘာ္ျမင့္သန္းကြယ္လြန္သည့္ သတင္းကို သိေသာ အခါတြင္လည္း `သူ႕မိသားစုဘယ္လိုရပ္တည္သလဲ၊ ဘာ လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ၾကသလဲ´ ဟု ဂရုဏာသံျဖင့္ ေမးျမန္းသမႈ ျပဳခဲ့ပါသည္။ တကယ္ေတာ့သူလည္း ခံစားတတ္သြားေလၿပီ။ ယခုေတာ့ သူ႕ ဘ၀အတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာကုိ က်ေနာ္ သိလုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္ သူနဲ႕က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ ရာထူး၊ ဂုဏ္ပကာသနမ်ားကို ေဘးဖယ္ၿပီး ေတာင္တန္းသား အေနျဖင့္ ေတြ႕ဆံုၿပီး အားေပးစကား ေျပာခ်င္ပါသည္။ ဒီအေတြးက စိတ္ကူး ယဥ္ဆန္တယ္လို႕ ဘဲေျပာေျပာ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္တာမို႕ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ေမြးဖြားေပးလုိက္ေသာ ဦးေန၀င္း၏ ဖက္ဆစ္စနစ္သားေကာင္ အျဖစ္ က်ေနာ္တို႕ဘ၀ေတြ ကြာျခား ကုန္ေတာ့သည္။ စစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ျပည္သူျပည္သားေတြ အသက္စေတးခံရသည္။ မိဘမဲ့ကေလးတပ္မ်ား ေပၚထြက္လာသည္။ ဒဏ္ရာရ က်ဳိး၊ ကန္းၾကေသာ ဒုကၡိတတပ္ၾကီး ေမြးဖြားလာသည္။ တုိက္ခိုက္ေနၾကေသာ ႏွစ္ဘက္စလုံးမွ မုဆိုးမတပ္က အဆင္သင္႕ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ ျပႆနာ၏ အေျဖကိုကား ေရရွည္ မေျဖရွင္းႏိုင္ပါ။ ျပာပံု ုဘ၀ေအာက္မွ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ေသာ က်ေနာ္တုိ႕ႏိုင္ငံ စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစ၊ စနစ္ေတြ ေၾကာင့္ မဆံုဆည္းခဲ့ရေသာ က်ေနာ္ နဲ႕ ပါတနာတို႕ အျဖစ္မ်ဳိး လူတုိင္း ကင္းေ၀းႏိုင္ပါေစ၊ ဒီပဲယင္း စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ဘဲြ႕ ရခဲ့ေသာ စကၤာပူေဆးရံုမွ ပါတနာတစ္ေယာက္ ဒီပဲယင္း အာဇာနည္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား ေျခာက္လန္႕မႈမွ လြတ္ေျမာက္ကာ ေနာင္သံသရာထိ မခံစားရဘဲ ဒီဘ၀ ဒီမွ်ျဖင့္ ဘ၀နိဂံုး ခ်ဳပ္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

ေက်းဇူးတင္လႊာ
ဤစာတမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တုိက္တြန္းအားေပးေသာသူငယ္ခ်င္းအားလည္းေကာင္း၊ လြတ္လပ္ေရး ေမာ္ကြန္း၀င္ ေတာ္လွန္ ေရးရဲေဘာ္ေဟာင္းႏွင့္ ဦးခ်မ္းသာ၏သူငယ္ခ်င္းအရင္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဖိုးဖိုး (ဦးအံုးေဖ-ပင္လံုစစ္တမ္း)၊ (ဦးေအးေမာင္-သံျဖဴ)၊ (ဦးၫႊန္႕ေမာင ္- ပင္းတယပါလီမန္အမတ ္- ရွမ္းျပည္ အတိုင္ပင္ခံေကာင္စီ အၾကံေပး) တို႕ကိုေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။
(စာတမ္းပါ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ အထၲဳပတၲိအခ်ဳိ႕ကို တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုက္မွ ကူးယူလုိပါက ခြင့္ျပဳေၾကာင္းႏွင့္ စင္ကာပူ ေဆးရံုေရာက္ လူနာအားအျမန္ေပးပို႕ႏိုင္ပါသည္)

Source : HitTaing.org

Thiha Kyaw Zaw

Tuesday, May 29, 2007

အပယ္ခံေတာင္တန္းသားတေယာက္ (သို ့) ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ စုိး၀င္း၏ ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္း

Thursday, May 17, 2007

တစ္ခါတခါေပါ့ဗ်ာ……

Wednesday, May 02, 2007

World - Five For Fighting