အသံေတြ ၾကားေနရတယ္၊ အဲဒီ ကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ စသိတာ ကိုနစ္ေနမန္းရဲ့ cBox ကလား မေမၿငိမ္ရဲ့ cBox ကလား မမွတ္မိဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ မင္းကိုႏိုင္တုိ ့ ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြ စျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရန္ကုန္မွာ ဘာသတင္းေတြ ထူးလည္းဆိုၿပီး cBox ေတြထဲမွာ ညနက္သည့္တိုင္ေအာင္ သတင္းေတြ ေစာင့္ဖတ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲ့ဒီမွာ တက္လာတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္က ဘယ္သူက စတာလည္းေတာ့ မသိဘူး၊ စကၤာပူက တက္ၾကြတဲ့ လူငယ္ေတြကလည္း စကၤာပူ မွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကဖို ့စ လွံဳ ့ေဆာ္တာ ေတြ ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ စကၤာပူရဲေတြရဲ့ အဟန္ ့အတာေတြးၾကားထဲက အတတ္ႏိုင္ဆံုး လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ ၾကတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကလည္း စကၤာပူရဲေတြ ေရာက္လာၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ လူေတြကို စစ္လား ေဆးလား လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အ့ံၾသသြားေသးတယ္။ အားလံုးက ရက္ပိုင္း အခ်ိန္တိုအတြင္းေလး ထဲမွာ စိတ္၀င္စားတဲ့ သူေတြကို ဖိတ္ေခၚၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ့္ activity ကို စီစဥ္တာကို ဘာျဖစ္လို ့ စကၤာပူရဲေတြက အနံ ့ရၿပီး သတိထားမိလုိက္သလဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဆႏၵျပဖို ့ စကၤာပူရဲေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ရဖုိ ့ ၾကိဳးစားရာကေန စကၤာပူရဲေတြ သိသြားတာ ျဖစ္လိမ့္မယ့္လို ့ေျဖေတြးခဲ့မိတယ္။ အခု ေနာက္ဆံုး ၾကားတာက အဲ့ဒီလမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပပြဲေတြမွာ ပါ၀င္တဲ့သူ အားလံုးကိုု စကၤာပူရဲေတြက တစ္ေယာက္ခ်င္း ေခၚစစ္ေနတယ္ ဆိုတ့ဲ သတင္းပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဒီ activity ကို ဘယ္သူက Lead လုပ္တယ္ဆိုတာ စကၤာပူရဲေတြက အဓိကထား စံုစမ္းေနတယ္လို ့ သိရတယ္။ ပါ၀င္တဲ့ သူေတြရဲ့ computer ေတြကို သိမ္းၿပီး၊ email account password ေတြပါ ရွိသမွ် Login အကုန္လံုးကို ရဲကိုေပးလိုက္ရတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ဆိုးရြားပါတယ္။ စကၤာပူရဲေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို တရားလြန္ပါတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ၾကဖို ့ သတင္း စလွံဳ ့ေဆာ္ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သိေန ျမင္ေနရပါတယ္။ အဓိက ဦးေဆာင္တဲ့ Leader ရယ္လို ့ မရွိပါဘူး။ ႏိုးၾကားတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ့ ေပၚထြက္လာတဲ့ စိတ္ကူးအတိုင္း စိတ္၀င္စားတဲ့ လူအခ်င္းခ်င္း လက္တို ့ၾကၿပီး activity တစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။ ဘယ္သူကေန ဘယ္သူ ့နာမည္ကို ဖြင့္ဟၿပီး ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူ ့နာမည္အထိ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ အသံေတြလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ ့ ပါတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတဲ့အတြက္ ဘာမွေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿခံဳၾကည့္ရင္ေတာ့ စကၤာပူရဲေတြက ဘာမွ အားသြန္ခြန္စိုက္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရတာမ်ိဳး မလုပ္လိုက္ရပဲ ဗမာေတြ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္သူက ဘယ္သူပါ ပါတယ္ ဆိုၿပီး အေျဖေတြ ထြက္လာတာ ျမန္လြန္းသလားလို ့ ထင္မိတယ္။ ဘယ္သူ ့ဘယ္သူရဲ့ အျပစ္မွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားစုက လူငယ္ေတြ ျဖစ္ေတာ့ ငယ္ေသးတာလဲ ပါပါတယ္။ လူအေယာက္ သံုးဆယ္ေလာက္ ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း၊ ျမန္မာသံရံုးေရွ ့မွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္ ဆိုတာ ႀကီးၾကီးမားမား activity တစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ စဥ္းစားမိတာက စကၤာပူရဲက ဘာျဖစ္လို ့ ဒီကိစၥကို ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားၿပီး ဒီေလာက္ အသည္းအသန္ လိုက္ေနတာလဲ။ ဗမာသံရံုးရဲ့ pressure မ်ားပါသလား။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ေလ့ရွိတဲ့ စကၤာပူအစိုးရကပဲ over conscious ျဖစ္တာလား။ Burmese community ကို စကၤာပူရဲေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီလဲ။ ဘာမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မဟုတ္တဲ့ ဒီကိစၥကို စကၤာပူရဲေတြက ဘာျဖစ္လို ့ ခုလို တဆံုးလိုက္ေနရတာလဲ ဆိုၿပီး ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ စကၤာပူအစိုးရရဲ့ အတြင္းပံုရိပ္တစ္ခုကို လွစ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တရုတ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားရေကာင္းမွန္း သိတဲ့ သတၱ၀ါေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာေတြ ႏိုးၾကားမွု ့ကိုၾကည့္ၿပီး စကၤာပူလို ့ေခၚတဲ့ Police state ကၽြန္းေလးမွာ ႏိုးၾကားမွု ေတြ မျဖစ္လာေအာင္ ေစာေစာစီးစီး ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ သေဘာလား။
စကၤာပူဟာ လံုး၀ လြတ္လပ္ခြင့္မရွိတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတဲ့ တိုင္းျပည္တစ္ခုလို ့ အစကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ ့ ယွဥ္ၿပီး စကၤာပူဟာ ဘယ္လို ေကာင္းေၾကာင္းဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္းလာဖြင့္ေနတ့ဲ သူေတြနဲ ့ေတြ ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးမိပါတယ္။ ကုလားၾကီးနဲ ့ အရာၾကီး ဘာမွမထူးဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အေစာၾကီးထဲက သိလုိ ့ပါပဲ။ အေမရိကားမွာေတာ့ ဆႏၵျပပြဲဆိုတာ အၿမဲတမ္းလိုလုိ ေတြ ့ေနရတဲ့ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ Public ကို အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ေရွ ့က ျဖတ္သြားတဲ့ ရဲကားက အဲ့ဒီ ဆႏၵျပပြဲကို ငဲ့ေစာင္းၿပီးေတာ့ေတာင္ ၾကည့္သြားေလ့ မရွိပါဘူး။ တရားမ၀င္ေနထိုင္တဲ့ သူေတြကိုဆိုလည္း ဘာအမွု ့အခင္းမွ မျဖစ္သ၍ ရဲက စစ္ေဆးခြင့္မရွိပါဘူး။ Passport ေတာင္းၾကည့္ၿပီး overstay လား ဘာလား စစ္ခဲ့ရင္ စစ္တဲ့ရဲကိုေတာင္ တရားျပန္စြဲလို ့ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ ရဲေတြကို အဲ့ဒီအခြင့္အာဏာ ေပးအပ္ထားျခင္း မရွိလို ့ပါပဲ။ ဒါေတြကို စစ္ေဆးတဲ့ အဖြဲ ့က သတ္သတ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအဖြဲ ့က သူေတြကို တခါမွ မေတြ ့ဘူးတာေၾကာင့္ ရွိတယ္လို ့ေျပာတာကို ၾကားဖူးရံုသက္သက္ပဲ ရွိပါတယ္။
ဒီကိစၥဟာ စကၤာပူက ဗမာလူငယ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး သတင္းျပန္ ့ေနေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို ့ ဘေလာ့ေတြအေပၚ တက္မလာသလဲဆိုတာ နားလည္လို ့မရပါဘူး။ ဆူပူလွံဳ ့ေဆာ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲနဲ ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ activity တစ္ခုကို လုပ္တဲ့ ဗမာေတြကို စကၤာပူရဲက ႏွိပ္ကြပ္တာဟာ မတရားလြန္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ ဒီအေၾကာင္းကိစၥ အျဖစ္မွန္ေတြကို ကိုယ္ေတြ ့အတိုင္း အမ်ားျပည္သူ သိေအာင္ ဘေလာ့ေတြေပၚမွာ တင္ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္ ့က်င္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြ ့လည္း ခံလိုက္ရတဲ့ စကၤာပုူက တတ္ၾကြတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဘာျဖစ္လို ့ ဒီကိစၥမွာ ၿငိမ္ေနၾကလဲ မစဥ္းစားတတ္ပါဘူး။ ဗမာစစ္အစိုးရကို ဆန္ ့က်င္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ မတရားမွု ့မွန္သမွ်ကို ဆန္ ့က်င္ၿပီး မိမိတို ့ရဲ့ အခြင့္ေရးကို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းဖုိ ့ ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ပါတယ္။ စကၤာပူရဲရဲ့ အစစ္အေဆးခံလိုက္ရတ့ဲ ဗမာေတြ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ နားလည္မွဳ ့ မလြဲေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေရးၾကဖို ့ေတာ့ လိုပါတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ၾကဖို ့ သတင္း စလွံဳ ့ေဆာ္ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သိေန ျမင္ေနရပါတယ္။ အဓိက ဦးေဆာင္တဲ့ Leader ရယ္လို ့ မရွိပါဘူး။ ႏိုးၾကားတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ့ ေပၚထြက္လာတဲ့ စိတ္ကူးအတိုင္း စိတ္၀င္စားတဲ့ လူအခ်င္းခ်င္း လက္တို ့ၾကၿပီး activity တစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။ ဘယ္သူကေန ဘယ္သူ ့နာမည္ကို ဖြင့္ဟၿပီး ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူ ့နာမည္အထိ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ အသံေတြလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ ့ ပါတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတဲ့အတြက္ ဘာမွေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿခံဳၾကည့္ရင္ေတာ့ စကၤာပူရဲေတြက ဘာမွ အားသြန္ခြန္စိုက္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရတာမ်ိဳး မလုပ္လိုက္ရပဲ ဗမာေတြ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္သူက ဘယ္သူပါ ပါတယ္ ဆိုၿပီး အေျဖေတြ ထြက္လာတာ ျမန္လြန္းသလားလို ့ ထင္မိတယ္။ ဘယ္သူ ့ဘယ္သူရဲ့ အျပစ္မွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားစုက လူငယ္ေတြ ျဖစ္ေတာ့ ငယ္ေသးတာလဲ ပါပါတယ္။ လူအေယာက္ သံုးဆယ္ေလာက္ ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း၊ ျမန္မာသံရံုးေရွ ့မွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္ ဆိုတာ ႀကီးၾကီးမားမား activity တစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ စဥ္းစားမိတာက စကၤာပူရဲက ဘာျဖစ္လို ့ ဒီကိစၥကို ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားၿပီး ဒီေလာက္ အသည္းအသန္ လိုက္ေနတာလဲ။ ဗမာသံရံုးရဲ့ pressure မ်ားပါသလား။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ေလ့ရွိတဲ့ စကၤာပူအစိုးရကပဲ over conscious ျဖစ္တာလား။ Burmese community ကို စကၤာပူရဲေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီလဲ။ ဘာမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မဟုတ္တဲ့ ဒီကိစၥကို စကၤာပူရဲေတြက ဘာျဖစ္လို ့ ခုလို တဆံုးလိုက္ေနရတာလဲ ဆိုၿပီး ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ စကၤာပူအစိုးရရဲ့ အတြင္းပံုရိပ္တစ္ခုကို လွစ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တရုတ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားရေကာင္းမွန္း သိတဲ့ သတၱ၀ါေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာေတြ ႏိုးၾကားမွု ့ကိုၾကည့္ၿပီး စကၤာပူလို ့ေခၚတဲ့ Police state ကၽြန္းေလးမွာ ႏိုးၾကားမွု ေတြ မျဖစ္လာေအာင္ ေစာေစာစီးစီး ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ သေဘာလား။
စကၤာပူဟာ လံုး၀ လြတ္လပ္ခြင့္မရွိတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတဲ့ တိုင္းျပည္တစ္ခုလို ့ အစကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ ့ ယွဥ္ၿပီး စကၤာပူဟာ ဘယ္လို ေကာင္းေၾကာင္းဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္းလာဖြင့္ေနတ့ဲ သူေတြနဲ ့ေတြ ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးမိပါတယ္။ ကုလားၾကီးနဲ ့ အရာၾကီး ဘာမွမထူးဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အေစာၾကီးထဲက သိလုိ ့ပါပဲ။ အေမရိကားမွာေတာ့ ဆႏၵျပပြဲဆိုတာ အၿမဲတမ္းလိုလုိ ေတြ ့ေနရတဲ့ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ Public ကို အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ေရွ ့က ျဖတ္သြားတဲ့ ရဲကားက အဲ့ဒီ ဆႏၵျပပြဲကို ငဲ့ေစာင္းၿပီးေတာ့ေတာင္ ၾကည့္သြားေလ့ မရွိပါဘူး။ တရားမ၀င္ေနထိုင္တဲ့ သူေတြကိုဆိုလည္း ဘာအမွု ့အခင္းမွ မျဖစ္သ၍ ရဲက စစ္ေဆးခြင့္မရွိပါဘူး။ Passport ေတာင္းၾကည့္ၿပီး overstay လား ဘာလား စစ္ခဲ့ရင္ စစ္တဲ့ရဲကိုေတာင္ တရားျပန္စြဲလို ့ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ ရဲေတြကို အဲ့ဒီအခြင့္အာဏာ ေပးအပ္ထားျခင္း မရွိလို ့ပါပဲ။ ဒါေတြကို စစ္ေဆးတဲ့ အဖြဲ ့က သတ္သတ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအဖြဲ ့က သူေတြကို တခါမွ မေတြ ့ဘူးတာေၾကာင့္ ရွိတယ္လို ့ေျပာတာကို ၾကားဖူးရံုသက္သက္ပဲ ရွိပါတယ္။
ဒီကိစၥဟာ စကၤာပူက ဗမာလူငယ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး သတင္းျပန္ ့ေနေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို ့ ဘေလာ့ေတြအေပၚ တက္မလာသလဲဆိုတာ နားလည္လို ့မရပါဘူး။ ဆူပူလွံဳ ့ေဆာ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲနဲ ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ activity တစ္ခုကို လုပ္တဲ့ ဗမာေတြကို စကၤာပူရဲက ႏွိပ္ကြပ္တာဟာ မတရားလြန္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ ဒီအေၾကာင္းကိစၥ အျဖစ္မွန္ေတြကို ကိုယ္ေတြ ့အတိုင္း အမ်ားျပည္သူ သိေအာင္ ဘေလာ့ေတြေပၚမွာ တင္ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္ ့က်င္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြ ့လည္း ခံလိုက္ရတဲ့ စကၤာပုူက တတ္ၾကြတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဘာျဖစ္လို ့ ဒီကိစၥမွာ ၿငိမ္ေနၾကလဲ မစဥ္းစားတတ္ပါဘူး။ ဗမာစစ္အစိုးရကို ဆန္ ့က်င္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ မတရားမွု ့မွန္သမွ်ကို ဆန္ ့က်င္ၿပီး မိမိတို ့ရဲ့ အခြင့္ေရးကို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းဖုိ ့ ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ပါတယ္။ စကၤာပူရဲရဲ့ အစစ္အေဆးခံလိုက္ရတ့ဲ ဗမာေတြ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ နားလည္မွဳ ့ မလြဲေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေရးၾကဖို ့ေတာ့ လိုပါတယ္။
